Vandaag 11 jaar geleden

IMG_9362

Vandaag, 11 jaar geleden kwam je op de wereld, ‘zomaar’ uit mij… Ik was al moeder van een prachtige dochter, dus heel nieuw was dat allemaal niet voor mij. Dacht ik….

Mijn leven als moeder van een zoon kwam tot leven. Tot op de dag van vandaag kan ik bijna niet bevatten hoeveel ik van jou, die grote kleine man, kan houden. Want, hallelujah, wat hou ik veel van jou. Dit klinkt raar, absurd bijna, oneerlijk. Ik heb nog twee kinderen en een hele lieve man. Net of ik die allemaal te kort doe als ik dit zo uitspreek, maar toch voelt dat niet zo, dit is een ander soort liefde. Een soort …ongrijpbare liefde. Want hoeveel ik ook van jou hou, ik begrijp je eigenlijk lang niet altijd. Nog net niet altijd niet…

‘Gelukkig’ zit jij nog niet op facebook. Of ernstig lang op social media. Nu kan ik ‘stiekem’ nog dit soort hersenspinsels delen met de rest van de wereld. Er komt een dag dat ik dat niet meer mag van jou. Of dat je me oer stom vindt. Ach, er komt een dag voor van alles.

 

Nu.

Stoer, stevig, mannelijk.

Gevoelig, trouw, aanhankelijk.

Zwijgzaam en vragend.

Vriendelijk en boos.

Lui en toch ook ambitieus.

Loyaal, uniek, sportief.

Wijs en slim.

Tussen je vrienden en alleen.

 

En ik? Ik ben jou mama.

Ik volg je en bewonder je.

Ik hou je vast en laat je los.

Ik voel precies aan hoe je je voelt en ik snap niks van je.

Ik verwonder me, irriteer me.

Ik doe mijn best en ik verzaak de boel.

Blijdschap en verdriet.

Trots en ongeloof.

Misschien juist wel dat ongrijpbare, dat onlogische, dat destructieve, dat passieve. Misschien juist wel dat, dat is hetgene wat me boeit, wat me trekt, wat me bezig houdt. Jij laat me zien dat ‘je best doen’ helemaal niet nodig is.

Nu. Hier. Zijn.

Man, wat hou ik van jou. En wat intens mooi dat jij mij als moeder hebt gekozen.