Kerst dilemma

Al meer dan 17 jaar een zieke vader. Wat hij heeft? Geen idee. Een diagnose is tot op de dag van vandaag vaag en niet te stellen. Natuurlijk, hij ‘heeft’ van alles, anders noem je hem niet ziek. Maar ook daar begint de vaagheid al. Uiterlijk is er weinig tot niets aan hem te zien. Ja, hij is een stuk dikker geworden, zijn blik in zijn ogen is naar binnen gericht en niet helder. Maar ach, het is een man op leeftijd. Zelfs zijn uitspraken zijn vaak nog toepasselijk en ad rem te noemen. Het is alleen allemaal van erg korte duur. Zijn focus is naar binnen, op zich zelf gericht. Maar als je langer bij hem bent, begint de herkenning en de erkenning van zijn ziekte. Verward, ongeduldig, emotioneel, onrustig, bang. Allemaal termen die hem niet meer maken zoals hij was. Allemaal termen die van mijn vader een andere man gemaakt hebben. En nu. Ja wat nu. Dement, tja je zou het denken. Soms denk ik wel eens, was dat maar zo. Was er maar een diagnose, was er maar een goed of slecht nieuws gesprek, was er maar een prognose. Maar niks van dat alles.

DSC08584

Waarom nu ineens dit onderwerp in deze blog? Het is weer de tijd van de feestdagen. En een flauw dwingend en twijfelend gevoel bekruipt mij. Begrijp me niet verkeerd, ik hou enorm van deze tijd. Gezellige lichtjes, cadeautjes, samen zijn, lekker eten en niet te vergeten zalig skien in de knisperende sneeuw, gluhwein en haardvuur. Maar met dit laatste ontstaat ook de dualiteit in mij, die een wee gevoel veroorzaakt. Niet perse aangenaam. Ik weet niet beter, of wij zaten met ons gezin met kerst in de wintersport sneeuw. Vroeger ik als kind met mijn ouders, nu ik als moeder met mijn kinderen en partner. Niks raars aan, zou je zeggen. Zalig, lekker van genieten. Feest voor mijn kinderen en wij. Wellicht zelfs jaloersmakend. Eens. Met als enige minpunt mijn gevoel naar mijn vader toe. En wellicht nog wel meer, mijn gevoel naar mijn moeder toe. Want wat te doen in deze kersttijd. In de auto stappen richting de besneeuwde alpen, met blije kinderen achterin. Auto vol spelletjes, sneeuwkleding en gezellige zin. Of thuis blijven dit jaar en mijn vader gezelschap houden tijdens kerst. Dilemma wederom, elk jaar terugkerend. En ja, ik weet dat mijn moeder ons met heel haar hart naar de fijne tijd in de sneeuw wenst. En ja, ik weet dat mijn vader al dusver weggezakt is in zijn ziek zijn, dat het voor hem allemaal niet meer uitmaakt. Maar toch blijft dat gevoel van keuze stress ergens aanwezig. Bij kiezen, is het winnen en verliezen.

Dit jaar heb ik besloten om ze beide fier te pakken. De winst van het plezier, de liefde, de gezelligheid en de warmte met mijn gezin en het verlies van het gemis van mijn geliefde broer en moeder thuis en mijn zieke vader. En de liefde overwint, zowel de winst als het verlies, ook in dit geval waarschijnlijk weer.

IMG_7936