Facebook challenges, je kent ze vast wel : )

img_6113

Het moet je niet ontgaan zijn als je op Facebook rond doolt: al die challenges waar je aan mee kunt doen. Zo ook deze: de Pressure Cooker. Ik besloot om me in te schrijven voor deze 5-daagse. Waarom? Dat lees je hier.

Eigenlijk zo mooi en gelijk ook zo bekend en toch ook weer confronterend. De aanpak van deze Pressure Cooker is hoe ik het vaak doe. Te vaak. Ik wil het anders, niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. Ik zag hem voorbij komen, de Pressure Cooker. Ik volg de bedenker van deze challenge, Maaike Bruggeman, al een tijdje op fb. Ze intrigeert me, ze valt op, ze heeft focus. Iets wat ik (nog) niet heb. Zonder er echt over na te denken heb ik mij ingeschreven. Vanuit de onrust handelen. Niet eerst voelen, maar eerst in de actie. Zo doe ik dat. Ik kan heel lang in de ‘wachtkamer’ zitten en dan opeens door hollen naar iets nieuws, vanuit onrust, vanuit een ‘moeten’ (van mezelf).

Het is tegen 22.00 uur aan. Ik ben net gestart met een moment voor mezelf, en dus begonnen met de vragenlijst. ‘Prachtig’. De balans die het rust moment(je) en het ‘moeten’ hebben. Heel fragiel, heel iel. Wat was er het eerste, wat IS er nu? De rust of het moeten… Er ‘wacht’ nog een andere challenge op mij. Ook eentje die ik graag wil oppakken en daarnaast heb ik ook nog eens een driedaagse INTERN deze week (—>Ik weg en overnachten, 3 kids en fulltime werkende man ‘thuis’). Pfff…. Het geeft maar weer aan hoe ik dat doe. Focus…? Mwooh.

Voor de andere challenge moet ik opschrijven waar ik een expert in ben. Tussen neus en lippen door vraag ik het aan manlief: waar vind jij mij een expert in. Naast een hele rits van lieve en fijne opmerkingen springt elke keer organisatie talent er wel uit. Ik voel mijn innerlijk kind stiekem grinniken. ORGANISEREN. Ik doe veel, onderneem veel, veel hooi op mijn vork, veel gezin, veel vrienden, veel sociaal contacten, veel social media, veel opleidingen, veel, veel, veel. Dingen voor mijzelf, echt voor mezelf schuif ik een beetje (boel) opzij. Dus ja, organiseren aan de buitenkant, kan ik als geen ander. De trein die rijdt wel. En ik, ik zorg wel dat hij blijft rijden. Voor de anderen…Maar die leuke tussen stationnetjes? Die mooie stops? Ik kom er steeds meer achter dat ik een mooi leven heb. Maar ook dat ik nog te veel in de overleef modus en de overleef stand meedraai. Het grote genieten, met HOOFDLETTERS, is wat op de achtergrond gekomen. En daar verlang ik zo naar.

Bij de vraag hoe ik dingen voor mekaar krijg (weer terug bij de Pressure Cooker : )), kwam er gelukkig ook het woord ‘ZIJN’ uit mijn pen. Ik ben maar gewoon gaan schrijven. Schrijven vanuit mij, vanuit mijn pen, vanuit mijn ZIJN. En dan komen de echt mooie antwoorden wat mij betreft. Vanuit een ZIJN krijg ik veel voor mekaar. Althans, dan ‘lukt’ het gewoon, dan IS het er gewoon. Klinkt dat zweverig? Wellicht. Maar ook weer een expert dingetje, misschien ligt daar mijn talent wel; de brug zijn tussen ‘zweven’ en ‘organisatie’ leven.

Pooh …. sjonge. En dan de successen van afgelopen jaar, die ‘moet’ ik ook nog even benoemen van Maaike. Uhm, tja, genoeg successen ook. Twee opleidingen afgerond, blije coachklantjes en klanten, uitzicht op nieuw huis, gezin in balans, hele fijne familie vakantie. Gevierd? Te weinig. Een nog eerlijker antwoord? Nee, niet gevierd…

Tegenslagen? Ook. Genoeg. Te ‘weinig’ werk, daardoor ‘niet genoeg’ omzet. Mezelf vergelijken met de ander, en daarin verstarren, in de ‘wachtkamer’ blijven hangen.

Een heel verhaal, ik kan blijven schrijven. Zalig. Uit mijn comfortzone. Niet te veel naar mijn hoofd gaan nu, want dan druk ik straks nog op de ‘delete’ knop i.p.v. de ‘plaatsen’ knop. Kwetsbaar.

Weer zo’n vraag. Wat ik meeneem naar aankomende tijd? In het NU wellicht al.

De trein blijft wel rijden, ook zonder mij. Ik stap UIT de overleef stand en ga IN het leven staan. Ik pak soms een inter city, soms een boemeltje. Of ik laat hem aan me voorbij gaan. Ik ga wat vaker op een klein stationnetje zitten. Of juist op een mega groot station. Niet in de wachtkamer, of misschien soms toch nog wel een keertje, gewoon om dat ook weer even te voelen. En dan? Gewoon, ‘niks’ doen. Van daaruit mijn keuzes maken. Vanuit mijn hart. Focus naar binnen, de interne focus voelen. En die weer verbinden met mijn externe focus.

Ze horen bij elkaar. Binnen en buiten. Wij horen bij elkaar, jij en ik. Focus op datgene wat ik echt wil. Twee voeten op de grond en in verbinding met alles wat is.