Er was eens…

schermafbeelding-2016-10-31-om-14-28-31

 

‘Er was eens…. ‘ Sjonge, dat is nog eens een begin. Ik wil hem bijna gelijk ombuigen. ‘Er is nu!’ Tuurlijk ‘was er ook eens…’ Ja! Zo’n 43 lang ben ik al in dit leven, en als je de tijd in de buik van mijn moeder mee gaat tellen zelfs al iets meer dan 44 jaar. Dus eens is het begonnen. Lang, lang gelden.

Ik schrijf expres lang. Laaaang. Sinds een tijdje komt het besef van tijd steeds meer om de hoek kijken. En dan met tijd als in LEEFtijd. Ik had het nooit zo door. Leefde gewoon, en ja, ook gewoon gelukkig. En opeens kwamen daar de vragen. Misschien had ik ze in die jaren ervoor ook wel, maar minder bewust, of misschien gewoon wat weggedrukt. Maar nu komen ze boven. Niet omdat ik daar meer tijd voor heb. Nee, in tegendeel. Maar ze komen toch. Ze komen boven ploppen. Ik maak er nu tijd voor, misschien is dat het wel.

Het lijkt wel alsof ik in de ‘waarom’ fase zit. Alleen is er geen geduldige ouder meer die mij een antwoord geeft op deze vragen. Ik moet het zelf doen. Of beter; ik mag het zelf doen.

Of ik in de ‘er was eens’ fase anders was dan in de ‘er is nu’ fase…? Feitelijk niet. Alles wat er nu is, in mij zit, was er toen ook al. Het pakketje was al compleet bij mijn geboorte. Maar door de reis hiernaartoe, de keuzes, de mensen en de situaties die ik tegen ben gekomen onderweg, naar het nu, naar mijn 44ste levensjaar, ben ik nu wie ik ben. En dat is ZICHTbaar en VOELbaar wel anders. Voor mij en ja, dat kan niet anders, ook voor mijn omgeving. Er zijn dingen ont-wikkeld, naar buiten gekomen, gevoed, verzorgt. Maar ook dingen weggedrukt, vergeten, verloren, verzwegen.

Het was zeker geen reis zonder bobbels. Het was een reis met kieren en gaten, met winst en verlies, met geluk en verdriet. Met mooie mensen, met prachtige mensen, mensen die met mij mee reizen en soms nog steeds doen. Met oude bekenden en nieuwe onbekenden. Vol inspiratie, avontuur, druk, maar ook vol rust, vrijheid en liefde. Met mensen die ik liever niet meer ont-moet, achter me laat. Waar ik van geleerd heb, zonder dat ik dat bewust wilde of daar voor koos. Toe-val bestaat niet, het valt je toe. Nodig, zo wil ik het ook wel duiden. Nodig, je leeft je leven.

Ik weet dat ik nog maar op de helft ben, of misschien nog niet eens. Ik weet ook dat ik nog een heleboel wil, dat ik nog niet klaar ben hier. Ik weet dat ik nog lang niet uit gereisd ben. Ik weet dat ik er toe doe, zoals we allemaal onze taken en talenten hebben hier. Ik weet ook dat ik een voorbeeld ben, voor nu en voor later. Dat ik inspireer. Het mooie is, ik weet inmiddels ook dat ik weet.

En dat is dan weer zo mooi van deze tijd, van het nu. Van deze LEEFtijd.