Ankerpunt

Stippenkind

Voor mijn gevoel elke dag.

Trots, vol, verlangend.

Jouw stippenkind

Waarom?

Gewoon, omdat jij me zag.

Voor mijn gevoel elke dag.

Jouw stippenkind.

*

Vanmorgen, zondagmorgen. Ik was al twee van de drie keer niet geweest, maar vandaag zat ik er dan toch weer. Zonnetje scheen voorzichtig, ik was met mijn trouwe autootje door het vroege, frisse polderlandschap gereden om daar te zijn. Mei vakantie. Vakantie voor mijn kinderen en weekend voor mijn lief en ik. Genoeg plannen, uitslapen, lekker niksen…. En toch zat ik daar. Ik herinnerde mij de eerste keer dat ik daar was. Ook herinnerde ik mij de vooroordelen, de irritatie, de kritiek van mij, van mij op mezelf, maar ook van mij op de anderen die aanwezig waren. Het verwijt van mezelf aan mij, waar ik nu weer aan begonnen was. Weer een opleiding? Pfff. En dan ook nog eens deze?

Maar nu was alles leeg, ruim. Licht, zonnig. Ik had in de afgelopen weken (maanden) niet zo veel gedaan. Ja, de mooie schriften, pennen, het papier was al in huis. Maar toch was ik nog niet begonnen. Ik had mij nog niet aan het huiswerk gewijd. Uit angst dat ik het helemaal niet kan? Wellicht. Druk? Kan ook. Geen zin? Zeker, plausibel.

Maar toch zat ik daar, nu. En ik stond open. Voelde me krachtig en kwetsbaar tegelijk. De eerste opdracht vraag dwaalde door mijn hoofd. Terwijl ik het wekkertje hoorde tikken en iedereen om mij heen hoorde schrijven begon mijn pen ook langzaam en daarna sneller te schrijven, krabbelen en tekenen.

De vraag denderende door:

WIE HEEFT MIJ OP AFFECTIEF EN CREATIEF GEBIED GEVOED EN GEANKERD?

“Affectie, wat een bizar woord. Niet perse mooi, niet perse vriendelijk, dat woord. Wie heeft mij dat anker moment gegeven? Ik wandel wat terug in mijn hoofd door mijn leven. Zeker, er komen meerdere momenten voorbij. Meerdere personen. Maar degene waar ik even bij stil blijf staan verbaasd me enigszins. Tot ik het gevoel toelaat en het weer boven laat komen.

Juf Marees, mijn kleuterjuf. Juf Marees, een grote, bijna robuuste vrouw, met roodachtig krullend haar. Juf Marees, waar ik als kind in de kring naast mocht zitten. Groots en tegelijkertijd klein voelde ik me. Veilig. Als je naast haar zat kreeg je een stipje op je neus, met balpoint. Ik voel nog de kriebel die dat puntje gaf, de blijheid die door mijn lichaam stroomde. Stippenkind, dat was je naast juf Marees. In mijn belevenis was ik elke dag haar stippenkind. Dat robuuste, dat pure, dat op en top vrouw. Maar vooral die basis veiligheid die ze uitstraalde. Het oneindige geloof dat ze in mij had. De creativiteit die ze in mij losmaakte. Ik werd gezien. Ik was haar stippenkind.”

Wie heeft jouw tot stippenkind gemaakt? Wie is jouw ankerpunt? Neem eens de tijd om dat in je op te laten borrelen. We hebben er allemaal 1 of misschien wel meerdere. Personen in je leven die je een IJKPUNT van liefde, aanwezigheid en geborgenheid hebben gegeven. Leven ze nog? Of zijn ze al uit dit leven verdwenen? Hoe dan ook. Deel je dankbaarheid!

Vertel me jouw ervaring. Of stel een vraag.

Geef een reactie