A Day With Ibu Jero

Ken je dat gevoel? Het gevoel dat je terplekke een paar kilo kwijt raakt, dat er een last van je schouders valt, dat je figuurlijk een jas uit doet. Het voelt weer licht en leeg in je lichaam. Ruimte.

Ik had mijn ogen gesloten en ik ‘zag’ mezelf uit een soort dik worstelpak stappen. Je weet wel, zeker als je een carnavalsvierder bent (wat ik overigens, zonder oordeel, niet ben). Je komt het ook tegen in strips. Zo’n wattig, dik, licht roze pak, wat om je heen gekneld zit. Waardoor je kilo’s dikker en voller lijkt.

Als je achterom in de spiegel zou kijken, blijkt er gewoon een rits in te zitten.

Maar dat heb je niet door.

Dat heb je niet door als je nooit achterom in de spiegel kijkt.

Dat heb je niet door als je al zo lang gewend bent aan dit pak.

Dat heb je niet door als je niemand vraagt om eens even zachtjes op je rug te krabbelen, bij wijze van steun of comfort.

Of je hebt het, net als ik, eigenlijk al een tijdje door.

Het sluimert al een tijdje, het pak klemt, schuurt, zweet, irriteert. Je ‘weet’ dat er iets ‘open’ kan. Je ‘weet’ dat er wat ballast van je afgeschud kan worden. Je weet dat je meer ruimte wil. Je plek innemen.

Deze rits, daar draaide het om, deze kon gewoon open. Het was echt een soort pak wat ik als extra jas aanhad. Een pak wat al lang zijn dienst niet meer deed. Het zat daar nog steeds als overbodige bescherming om mij heen.

En de rits ging open. Vraag me niet hoe. En het pak kon ik gewoon heel langzaam van me afstropen. Dat ‘zag’ ik haarscherp terwijl ik mijn ogen nog steeds gesloten had. Eerst mijn armen, mijn bovenlijf en als laatste mijn benen en voeten. Grappig genoeg zat er niks om mijn hoofd heen. Geen bescherming. Geen extra laag. Maar dat had ik daar ter plekke niet door.

Wat overblijft zijn lichtheid en een fragiele blijheid. Een traan stroomde stilletjes langs mijn wang, en markeerde daar als het ware de weg die ik de voorgaande 2 uur bewandeld had.

Dit alles overkwam mij afgelopen zondag tijdens een ‘A Day With Ibu Jero’.

Met dank aan Ibu Jero

Met dank aan Mick Bröcker (Ombir foundation)

Met dank aan mijn broer Marcel Beek, omdat hij altijd wel naar ‘dit soort dingen’ mee wil.

Met dank aan www.Holistic.nl voor het ‘toevallig’ winnen van tickets voor deze dag.

Vertel me jouw ervaring. Of stel een vraag.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.