Open dagen

‘Zomaar een lege zaterdag…’ Dat is de verwonderde constatering als ik mijn agenda voor de tweede en voor de zekerheid nog een derde keer doorneem. Geen sport van de kinderen, geen borrel, verjaardag of ander feest. Geen opleidingsdag. Helemaal niks. Gewoon een lege zaterdag in januari. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik blader nog even door. Ja de andere weekenden staan alweer vol, voller, volst. Sport van de kinderen, verjaardagen, borrels en opleidingsdagen vullen het vertrouwde beeld van de zaterdagen en soms zelfs ook de zondagen. Maar er komt nog wat extra’s bij in de maanden februari en maart. Open dagen. Of kijkdagen. Of misschien nog wel beter ‘voeldagen’. In ieder geval zijn het dagen waarop wij samen met onze oudste gaan kijken, voelen, proeven, beleven wat dat nou is, zo’n middelbare school.

Groep 8, wonend in Amsterdam, en na de zomervakantie je opleiding vervolgen op een middelbare school in de stad. Dat betekent op zoek naar je 6 meest favoriete middelbare scholen. Om die vervolgens in te vullen op je matchingslijst. En dan maar afwachten hoe de computer beslist over jouw match met een van je 6 meest favoriete scholen. Gelukkig heb je wel 6 favorieten, dus dat komt wel goed volgens de voorlichtingscampagne.

Ons streven is de aankomende weken onze oudste te helpen met het vinden van haar favorieten. Gelukkig heeft ze er al 1, nog maar 5 te gaan.

Maar hoe doe je dat nou, een middelbare school kiezen? En zeker als kind, hoe doe je dat nou? Uitgaan van de algemene rapportcijfers van een school, slagingspercentages. Afgaan op dat leuke verhaal van een buurjongen. Kijken waar de meeste kinderen van je klas naar toe gaan?

Ik ben een gevoelsmens dat rationeel en cognitief ‘opgevoed’ is. Gelukkig kan ik ze langzamerhand beide, zowel gevoel als verstand, in proporties aanwenden voor mijn keuzes. Maar het is niet MIJN keuze, het is de keuze van ons kind. Als ik gespreken met collega ouders voer, die in hetzelfde schuitje zitten hoor ik elke keer een wankele grens tussen leiding en begeleiding. Ook als ik het terug vraag aan mijn ouders, hoe dat ging, toen ver terug in de tijd hoor ik deze twijfel. Ik zelf ben overtuigd van het nut van begeleiding in plaats van leiding. Maar toch.

Er verandert veel de aankomende tijd voor ons kind. Andere school, andere omgeving, verder fietsen, veel meer zelfstandigheid, veel meer huiswerk, nieuwe vrienden, verschillende leraren. En of dat allemaal nog niet genoeg is, gaat het lijf ook nog veranderen de aankomende tijd, met alle gevolgen van dien. Wat mij betreft nemen we dat mee in de overweging van de nieuwe school. Niet een niveau dat net te hoog gegrepen is. Niet een school die verder dan 3 kwartier fietsen is. En nog meer van die hersenspinsels.

Ik schuif mijn ideeen, aarzelingen, twijfels en overtuigingen naar de achtergrond. Ik kies voor begeleiding. Ik laat het aan haar over. Ik neem een besluit om te luisteren en te horen. Ik ga samen met haar de aankomende weken ervaren, voelen, ‘proeven’, ‘ruiken’ en napraten over alle bezochte scholen. En dan hoor ik wel wat haar lijst wordt. Haar lijst met haar 6 meest favoriete scholen.

Uiteindelijk zijn we toch afhankelijk van de matching van de computer. ‘Ik gooi het in de lucht, en heb vertrouwen.’

IMG_9419