‘Moes’ op een eiland.

We wonen op een eiland. Inmiddels een heel groot eiland. Met inmiddels ook steeds meer nieuwe woningen, scholen en gezinnen. Gelukkig is er voor ons huis huis nog een braakliggend stuk land. Dankzij de crisis wordt hier voorlopig nog niet gebouwd. En wij kunnen nog even genieten van het overweldigende uitzicht op het IJmeer. Een enthousiaste buur heeft het initiatief genomen om op dat braakliggende landje moestuinbakken neer te zetten. Een prachtig concept. In de toekomst zal ooit blok 32 hier verrijzen, maar voorlopig is het omgedoopt tot MOES32.

IMG_8353

We gebruiken het land zolang het nog braak ligt om groenten en bloemen te verbouwen. Klinkt heel groots, maar we hebben allemaal zo’n 3 vierkante meter die we tot onze beschikking hebben middels bakken. De arbeid die verricht moet worden is er niet kleiner om, maar wel degelijk groots te noemen.

Vol goede moed begint het voorjaar met omploegen van je grond, extra bemesten en uitkiezen wat je waar en wanneer gaat zaaien of planten. Natuurlijk alles volkomen biologisch en verantwoord, want zo ‘hoort het’ op ons eiland. Dan begint het bewateren van je bakken. En het wachten, wachten, wachten… tot de eerste zaadjes voorzichtig hun kopjes boven de grond uitsteken. Onkruid wieden, bewateren, wachten, bewateren, wieden en ja…. daar groeit het eerste boontje, radijsje, worteltje…

IMG_8352

Gelukkig krijg ik in dit hele proces hulp van mijn kids. Mijn oudste van 11 bemoeit zich vooral met het uitkiezen van wat waar en wanneer komt. Mijn middelste komt af en toe even kijken (meer af dan toe…) om zich vervolgens vol overgave op en in de modderstrandjes en zandstradjes te storten en er totaal zwart uit te komen. (Net als ik, maar dan van het wroeten in de aarde.) Mijn jongste is meer van de detail en de kleine dingen.

Gisteren waren we in de Moes en toen kwamen we iets heel anders tegen dat daar gegroeid was. Druk met verwoede pogingen om ‘mijn bak’ weer enigszins in orde te krijgen (Want ik geef toe, het klinkt heel mooi “Eat local, buy local and grow local”, maar met dat laatste lukt het nog niet zo erg. Met moeite haal ik 8 mooie boontjes van mijn plant en 7 redelijk bolle radijzen.) Waar ik toch te veel bezig lijk te zijn met groei, ontwikkeling en ‘nog meer’, is mijn jongste de rust zelve. Met haar schepje zit ze er ‘zomaar’ wat op los te scheppen. Zeer verrukt over dat ene aardappeltje in haar deel van ‘het tuintje’. Over mindfulness gesproken…

Dan valt haar oog opeens op een klein felgroen rupsje. Totaal weerloos ligt het naast de bak, tussen het onkruid. Daar is mijn dochter het natuurlijk niet mee eens. Het kleine beestje moet minimaal tussen de lekkere slablaadjes, bij zijn moeder tussen de boontjes, dan wel gezellig tussen de tomaatjes zitten. Met haar prielvingertjes raapt ze het beestje op en zonder omhaal wordt het tussen het gewas in ‘mijn bak’ gegooid. Ik voel mijn mond opengaan om iets van verzet uit te roepen. Maar ‘gelukkig’ kan ik me nog net inhouden. ‘Grow local’, daar horen ook de kleine beestjes bij. Biologischer kan bijna niet.
IMG_3745