Kaarsje branden

Het is begonnen op vakantie. In kleine dorpjes kwamen we vaak een klein kerkje, gedenkplaats of ander iets tegen waar je een kaarsje kon branden voor iemand.
Iemand waar je van houdt, iemand die kracht nodig heeft, steun, liefde. Of gewoon, zomaar iemand die een kaarsje verdient. Ik ben er zelf mee begonnen. Of nee, ook ik heb het doorgekregen van mijn ouders. Wij branden vroeger ook kaarsjes. Voor iemand, of voor jezelf, dat kan ook. Of voor een hele groep.

Tentamentijd, mijn moeder brandde een kaarsje voor geluk&rust tijdens het tentamen.
Als iemand ziek was, stak mijn moeder een kaarsje aan. Voor (snel) herstel en liefde.
Spannende boekbespreking? Kaarsje aan.
Iemand die niet zo lekker in zijn vel zit? kaarsje aan.
Sollicitatie gesprek? kaarsje aan.

Later kwamen er ook andere kaarsjes bij. Kaarsjes voor opa, die dood was gegaan. Kaarsjes voor de broer van mijn moeder, die er ook niet meer was. Kaarsjes voor onze pasgeboren kinderen. Kaarsjes voor mijn vader om zijn rust te vinden.
Die kaarsjes stonden vaak gewoon thuis. Bij elkaar, op een mooie plek in het huis. Soms voor een foto, soms met een mooie bloem erbij, vaak in een mooi doorzichtig glazen potje. Te stralen!

Ik heb de traditie mee genomen naar mijn leven met mijn gezin. Elke keer als we ergens komen waar we maar de mogelijkheid hebben om een kaarsje aan te steken, doen we dat. In ons huis branden ook vaak en veel kaarsjes. Op mijn werkplek heb ik kaarsjes aan. Niet omdat ik nu zo heilig ben. I LOVE kaarsjes.  En gewoon, omdat ik dat zo’n mooie traditie vind. Een lichtje aansteken en laten branden voor iemand, of voor jezelf. Zo fijn om zo’n traditie weer door te geven aan je eigen kinderen.

 

 

IMG_8205 IMG_8200