Driftbuien

Als moeder van een 3 jarige peuter heb ik het maar al te vaak: mijn voorbeeldige en vooral vaak lieve peuter verandert ogenschijnlijk plotseling in een schreeuwend en gillend mormeltje. (zie ook mijn blog peuter op zwemles). Mijn jongste scheelt dusdanig veel met mijn twee oudsten qua leeftijd, dat ik dit fenomeen weer een beetje vergeten was (of wellicht gewoon weggedrukt heb…). Maar in combinatie met mijn intuitie, gezonde verstand en wat research kwam ik inderdaad op de volgende uitkomsten uit.

Lieve peutermoeders, jullie doen het echt goed! Alle peuters hebben in meer of mindere mate last van deze driftbuien, grotendeels veroorzaakt door frustraties over de dingen die peuters niet zelf kunnen of niet in eigen hand hebben. Ook hebben peuters nog niet de verbale capaciteit om hun frustratie uit te drukken in woorden. Pas op latere leeftijd krijgen ze dit vermogen en leren ze zelfbeheersing aan. Tot die tijd zijn er een aantal tips die je in je achterhoofd kan houden.

  1. Hou jezelf onder controle. Als je kindje een driftbui heeft, probeer dan zelf zo rustig mogelijk te blijven. Tel tot tien, haal een paar keer goed adem en blijf met een rustige duidelijke stem praten. Als het echt niet gaat kan je ook nog voor de optie kiezen om even uit de kamer te gaan. Kondig dit altijd duidelijk en weer met een rustige stem aan.
  2. Kijk of je de driftbui voor kan zijn. HIEM; Honger, Irritatie, Eenzaamheid en Moeheid. Hou deze triggers goed in de gaten. Een driftbui wordt vaak getriggerd. Dit kan voor een peuter al iets heel kleins zijn. Het verkeerde jurkje wat jij juist graag wel aan doet bij je kind, het verkeerde boekje dat voorgelezen wordt, of het verkeerde vorkje dat naast zijn bord wordt gelegd om zijn broodjes mee te prikken. En ga zo maar door. In jouw ogen ogenschijnlijk kleine nietsnut dingen, maar voor je peuter kan het iets heel groots zijn. Zeker als er op dat moment ook nog een van bovengenoemde factoren meespeelt.
  3. Geef je kind erkenning. Kinderen willen gezien, gehoord en als het even kan ook nog gesnapt worden. Vaak gaat je kind zo ver door om dit voor elkaar te krijgen dat het uiteindelijk met veel lawaai en geschreeuw gepaard gaat. Laat je kind horen en voelen dat je hem begrijpt en geef hem erkenning voor zijn gevoel van onrecht. Dat betekent niet dat je het ermee eens hoeft te zijn en hem zijn zin moet geven in hetgeen hij op dat moment perse wil. ‘Ik zie dat je boos bent’ is vaak al voldoende. Of ‘ik begrijp dat je verdrietig bent.’ Het op deze manier benoemen van hun emoties geeft vaak veel erkenning. Het is niet de bedoeling dat deze emoties onderdrukt gaan worden. Maar het zou wel fijn zijn als ze er op een andere manier mee om gaan, als ze groter zijn. Door zelf het juiste voorbeeld te geven in het uiten van je eigen emoties, leer je je kind hoe het ook kan.

En dan worden ze 4, gaan ze naar school en dan hebben ze nergens meer last van…. Mijn twee oudsten laten een ander patroon zien. En gelukkig, ook dit is heel normaal. Denk maar aan de manier waarop je 8 jarige zoon kan reageren als je vindt dat de Ipad echt uit moet nu, terwijl hij net in een nieuw leven in zijn spel is beland. Of je 11 jarige dochter die uit ‘haar slof schiet’, omdat je haar vraagt haar sportspullen op te ruimen terwijl ze net lekker zit te loungen.

Maar hoe ga je op latere leeftijd om met de driftbui? Dit is wederom afhankelijk van de leeftijd. Kinderen moeten leren om te communiceren en zich uit te drukken. Ook emoties leren ze steeds beter reguleren en uiten. Nogmaals, ook hier geldt, liever een emotie goed uiten en eventueel in een veilige omgeving een keer ‘door het lint gaan’, dan de boel onderdrukken en wegdrukken. Kinderen zitten nog steeds in dit leerproces. Geef ze de ruimte. Wees je ervan bewust dat je kind vaak jouw liefde en rust nog heel hard nodig heeft. En de uitbarstingen gaan vaak nog steeds over erkenning en aandacht daarvoor. Er achteraf als de rust weer weder gekeerd is, over praten is een goeie optie. Ook kan je op zo’n moment samen de regels (weer eens) opstellen. Regels over media gebruik bijvoorbeeld. Spreek ze duidelijk door en bedenk bijvoorbeeld dat er een maximale tijd per dag verbonden wordt aan het gebruik van de Ipad. Je kan dit vergemakkelijken door een wekkertje te zetten. Ook is bij ons in huis de regel, dat een ieder na het sporten gelijk zijn spullen opruimt voordat hij of zij wat anders gaat doen. Maak het hier ook makkelijk door voor alle spullen een min of meer vaste plek te hebben. Gaat het toch een keer ‘mis’, spreek dan ook de consequenties daarvoor af. Door duidelijkheid te scheppen komt er meer rust en ruimte in huis. De lucht is weer helder en iedereen gelukkig. ; )

IMG_1172